جیم دگمه و لوکاس لوکوموتیوران

جیم دگمه و لوکاس لوکوموتیوران
پادشاه آلفونس ناگهان در یک لحظه‌ی حساس و نزدیک به دوازدهم پرسید: «چه اسمی برای این بچه بگذاریم؟ او به هر حال به یک اسم نیاز دارد!» این پرسش باعث شد که همه افراد حاضر به فکر فرو بروند. در نهایت، لوکاس پیشنهاد داد: «چون بچه پسر است، من اسمش را جیم می‌گذارم.» پس از بیان این جمله، او به سمت بچه خم شد و با صدای ملایمی که او را نترساند، گفت: «خب جیم، می‌خواهی با هم دوست شویم؟» بچه، با دست‌های کوچک و سیاه خود که کف آن‌ها صورتی‌رنگ بود، به سمت لوکاس دراز کرد. لوکاس با احتیاط او را در آغوش گرفت و گفت: «سلام جیمی!» جیمی هم با خنده به او پاسخ داد. از آن روز به بعد، «جیم دگمه» و «لوکاس لوکوموتیوران» دوستانی صمیمی شدند. حالا در لومراند یک پادشاه، یک لوکوموتوران، دو رعیت و یک لوکوموتیو وجود داشت.
رمان «جیم دگمه و لوکاس لوکوموتیوران» داستانی دلنشین درباره‌ی دوستی یک کودک با فردی بزرگسال است که قلبی صادق و ساده و دست‌هایی روغنی دارد. میشائل انده، نویسنده‌ی این اثر، داستان‌های متعددی برای کودکان نوشته است و این کتاب نخستین اثر او برای کودکان به شمار می‌رود. یکی از آثار مشهورش، «مومو»، او را به دریافت جایزه‌ی ادبیات نسل جوان آلمان رساند. همچنین، کتاب «داستان بی‌پایان» او در حوزه‌ی ادبیات فانتزی از شاهکارهایش محسوب می‌شود. کتاب‌های انده به بیش از ۴۰ زبان ترجمه شده و آثار او به‌عنوان منبعی برای ساخت پویانمایی، اپرا، نمایش و کتاب‌های گویا نیز مورد استفاده قرار گرفته‌اند.